Οι ώρες είναι περασμένες, δυο μετά τα μεσάνυχτα, και γράφω αυτές τις γραμμές για να βγάλω προς τα έξω την απόλαυση που ένοιωσα απόψε το βράδυ στη συναυλία του Κώστα Γρηγορέα.
Μια συναυλία αλλιώτικη από τις άλλες, τις συνηθισμένες, θάλεγα τις καθιερωμένες. Με τίτλο ‘Soundtracks για Ιδανικές Ταινίες’ η εκδήλωση που έγινε σε μια κατάμεστη από εκλεκτό κοινό αίθουσα του Ωδείου ‘Φίλιππος Νάκας’ είχε στο μεγαλύτερο μέρος μουσική από τις νέες συνθέσεις του Γρηγορέα. Και λέω στο μεγαλύτερο μέρος, γιατί πράγματι ο ίδιος ο Γρηγορέας άνοιξε το πρόγραμμα με δυο από τα πιο γνωστά κομμάτια για σόλο κιθάρα του αείμνηστου Κυριάκου Τζωρτζινάκη κάνοντας έτσι ‘μια μικρή αναφορά στο έργο του’ όπως πολύ εύστοχα τιτλοφόρησε την παρουσία του.

Αφορμή για το σχόλιο αυτό μού έδωσαν κάποιες συζητήσεις που είχα πρόσφατα με μαθητές μου που σήμερα διδάσκουν σε διάφορα Ωδεία, έχοντας πια οι ίδιοι τις δικές τους τάξεις. Επαγγελματίες καθηγητές–σολίστες μάλιστα κάποιοι από αυτούς– μου έλεγαν με αγωνία πως έχουν ξεμείνει από μαθητές σε σχέση με άλλες χρονιές, πως τα παιδιά δεν μελετάνε πια, πως αρκετοί το γυρίζουν στην ηλεκτρική κιθάρα. “Κάτι πρέπει να αλλάξει γιατί δεν πάει άλλο”, “τα παιδιά ζητάνε να παίξουν κομμάτια ευχάριστα”, “εσείς δεν ξέρετε τι τραβάμε με τους αρχάριους” είναι κάποιες από τις φράσεις που ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου από τις πολλές φορές που επαναλήφθηκαν. Μέσα λοιπόν από τις συζητήσεις που έκανα μαζί τους, διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι από αυτούς διακατέχονται από ένα είδος ανασφάλειας, ακόμα και ενοχής, για το όργανο και τη μουσική που διδάσκουν. Επηρεασμένοι από το γενικότερο κλίμα της εποχής που ζούμε, βαθιά μέσα τους άρχισαν να αμφισβητούν αν θα ’πρεπε να διδάσκουν αυτές τις μεθόδους του οργάνου ή αυτά τα έργα της διδακτέας ύλης της κιθάρας και όχι κάποια κομμάτια πιο προσιτά στα παιδιά, πιο εύπεπτα, πιο γνώριμα στα αυτιά τους, τέτοια που να τους επιτρέπουν να ασχολούνται περισσότερο με το όργανο, να μελετούν με μεγαλύτερο κέφι. Ούτε λίγο ούτε πολύ οι δάσκαλοι νιώθουν κατά κάποιο τρόπο αμήχανοι σε μια τάξη που άλλα ζητάει κι άλλα δίνουν και κλονίζονται με τη σκέψη πως πάνε αντίθετα στο ρεύμα της εποχής.

(Σκέψεις πάνω στη σειρά 12 εκπαιδευτικών βιβλίων)
του Ευάγγελου Ασημακόπουλου
Ο Νότης Μαυρουδής μού ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για τις τελευταίες εκδόσεις μου που ολοκληρώθηκαν πρόσφατα και κυκλοφορούν με τίτλο Τα Βιβλία της Κιθάρας. Ωστόσο, πριν από το κείμενο αυτό –έτσι εκτός θέματος– θέλω πρώτα να γράψω δυο λόγια, για την επανεμφάνιση του ηλεκτρονικού –πλέον– TaR.
Βλέπετε, για μας, που πολλά χρόνια πριν είχαμε αγαπήσει και στηρίξει με όλες μας τις δυνάμεις την έκδοση του έντυπου TaR, μοιάζει κομμάτι άχαρο να μην αφιερώσουμε πρώτα απ’ όλα λίγες γραμμές σ’ αυτή την καινούργια προσπάθεια που μας ξεσήκωσε και πάλι. Εδώ πρέπει να υπενθυμίσω πως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση το στήσιμο ενός περιοδικού, είτε γίνεται στον έντυπο είτε στον διαδικτυακό χώρο, όταν μάλιστα πίσω από την κίνηση αυτή δεν κρύβεται κανένα όφελος οικονομικό. Αντίθετα, είναι μια προσπάθεια που απαιτεί χρόνο, γνώση, φροντίδα και πάνω απ’ όλα μεράκι, αλλά και μια ικανότητα στο ζήτημα της επιλογής των συνεργατών, που, εδώ που τα λέμε, είναι από τα βασικότερα προβλήματα.